ဓမၼဂီရိ

Thursday, February 18, 2010

ခ်စ္ၿခင္းရဲ႕ ေနာက္ကြယ္

တစ္ေန႕ဆီက ကၽြန္ေတာ္အိမ္ကို ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ မိခင္္ ေရာက္လာတယ္။

“ဆရာ…ကၽြန္မရဲ႕သမီးက ဆရာ့တပည့္ပါ။ သူက အရပ္ထဲကေကာင္းေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ သမီးရည္းစားျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္မတို႔က သူ႕ကိုဆံုးမတဲ့အခါ ပို ၿပီးအရြဲ႕တုိက္တယ္။ ဆရာ့စကားဆိုရင္…သမီးကနားေထာင္ပါတယ္။သမီးကို ဆံုးမေပးပါဦး….ဆရာ။”

ဒီလိုပါ….တစ္ေန႕တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္စာသင္ခန္းမွာ ေက်ာင္းသားတစ္ ေယာက္ရဲ႕ဖခင္က သူ႕သားအေၾကာင္းလာေျပာတယ္။ “ဆရာ…ကၽြန္ေတာ့္သားက ဆရာ့စကားဆိုရင္ နားေထာင္ပါတယ္။ ဒီေကာင့္ကိုဆံုးမေပးပါအံုး။ ဒီေကာင္ရည္းစားရွိေနတယ္။ အရပ္ထဲကေကာင္မ ေလးတစ္ေယာက္နဲ႕
တြဲေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာရင္ ဒီေကာင္က နားမေထာင္ ဘူး။”

တစ္ေန႕တုန္းကလည္း ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းက သူ႕သမီး အေၾကာင္း ကို ရင္ဖြင့္တယ္။

“ငါ့သမီးက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူလည္းျဖစ္သြားေရာ..၀တ္တာစားတာကို ငါ…ၾကည့္လို႕မရဘူး။ ငါ့သမီးက ေက်ာင္းသူနဲ႕ မတူေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းသြားတာ နဲ႕လည္း မတူဘူး။ ေမာ္ဒယ္ရွဳိးေလွ်ာက္မယ့္ မင္းသမီး က်ေနတာပဲ၊ ဆံပင္က အနီေရာင္နဲ႕၊ ေဘာင္းဘီအက်ပ္နဲ႕။ ငါ့သမီးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးေတြ ကလည္း ငါ့သမီးအတိုင္းပဲ ၀တ္ၾကတယ္။ ငါ့တုိ႕ဘယ္လုိလုပ္ၾကမလဲ။ ငါ့သမီးက မင္းရဲ႕ သမီးပဲေလ။ သူတို႕လုိ လူငယ္ေတြကို အမွန္သိေအာင္ ငါတို႕ဘယ္လုိဆံုး မၾကမလဲ။

ဟုတ္ပါတယ္။ ဒီေန႕လူငယ္ေတြဟာ…ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ငယ္စဥ္ကနဲ႕ မတူပါ TV နဲ႕ၾကီးျပင္းလာၾကတယ္။ ကိုရီးယားကားေတြနဲ႔ ၾကီးျပင္းလာၾကတယ္။ အင္တာနက္နဲ႕ ၾကီးျပင္းလာတဲ႕သူေတြျဖစ္တယ္။ MP-3, MP-4 ထဲမွာ စာရိတၱပ်က္ယြင္းေစတဲ့ ရုပ္ပံုေတြ၊ ရုပ္ရွင္ေတြထည့္ၿပီး ၾကည့္ဖူး၊ ျမင္ဖူးေနတဲ့သူ ေတြျဖစ္တယ္။ အရြယ္နဲ႕မမွ်တဲ့ မ်က္လံုးေတြ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ ေလာကကို ရွဳျမင္ၾကတယ္။

၁၅ႏွစ္ေလာက္ဆုိရင္ကို ၾကားဖူးနား၀ကရွိေနၿပီ။ ေက်ာင္းေတြမွာ MP-3, MP-4 Player ေတြနဲ႕ ဟုိပံု ဒီပံုေတြကို ၾကည့္ဖူးၾကတယ္။ ျမင္ဖူးၾကတယ္။ ဒီေတာ့…စိတ္ကစားလြယ္ၾကတယ္။ စိတ္ကစားလုိ႕ အခ်စ္လုိ႕ထင္ၾကတယ္။ အဲဒီ အခ်စ္လို႕ဆိုတာၾကီးကိုခံစားၿပီးမွ မွားၾကတယ္။ ဘ၀ပ်က္ၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုး ေရာဂါရၾကတယ္။

ညပိုင္းမွာ က်ဳံးနံေဘး နဲ႕ ကန္ေတာ္ၾကီးဘက္မွာ ခ်စ္သူစံုတြဲေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။ ဆိုင္ကယ္ေတြလည္းေပါတယ္။ လူငယ္တုိင္းနီးပါး ဆုိင္ကယ္စီးတက္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႕ “ရႊတ္ကနဲ” အိမ္ကေပ်ာက္သြားတယ္။ တစ္ေနရာမွာ ခ်စ္သူနဲ႕ ခ်စ္ခဲ့ၾကတယ္။ မွားခဲ့ၾကတယ္။ မိဘေတြကေတာ့…ကိုယ့္ သားသမီးကုိ ကေလး လုိ႕ အၿမဲထင္တယ္။ သူတို႕က အေတြ႕အၾကံဳေတြစံုလုိက္ တာ…ကၽြန္ေတာ္တို႕ထက္သာတယ္။

ဒီေနရာမွာ…လူငယ္ေတြကို စာရိတၱနဲ႕က်န္းမာေရး အေၾကာင္းေျပာဖုိ႕လုိ လာတယ္။ A ဆိုတာ..လူငယ္တိုင္းသိတာပဲ။ ဘယိလုိေနပါ။ ဘယ္လုိထုိင္ပါ။ ဘယိလုိဆက္ဆံပါ…ဆိုတာ သူတို႕ကၽြမ္းက်င္ၿပီးသားပါ။ ဒါကိုအလြဲသံုးစားလုပ္ ၾကတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ခ်စ္သူမွာ A မရွိဘူးလုိ႕ ဘယ္သူမွ မသိႏုိင္ဘူး။ စာရိတၱ ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ ကိုယ္က်င့္တရား ထိန္းသိမ္းႏုိင္စြမ္းဟာ လူငယ္တစ္ေယာက္ ရဲ႕ အဓိကစြမ္းအားျဖစ္တယ္။ စာေတာ္တယ္။ အမွတ္ေကာင္းတယ္။ေငြရွိတယ္။ ဂုဏိရွိတယ္။ ဘြဲ႕ရတယ္။ ပညာတက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္က်င့္တရားမ ေကာင္းရင္ အဲဒါေတြ ဘာလုပ္မွာလဲ။ I Love You ဆိုတဲ့စကားေနရာမွာ I Like You ေတြ ေခတ္စားလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ငယ္ငယ္တုန္းက I Love Only One ပါ။ ဒီေန႕လူငယ္ေတြမွာ I Love Everyone ျဖစ္ေနၾကၿပီ။ ဒီေတာ့ ေရာဂါရ လြယ္တာေပါ့။

တခ်ိဳ႕လူငယ္ေတြက ကိုယ္ခ်စ္သူနဲ႕ အတူေနတာပဲ…A မျဖစ္ေအာင္ ေနမွာေပါ့လုိ႕ ေျပာၾကတယ္။ အသည္းေရာဂါ C ပိုးဆိုတာ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းကို တစ္ေယာက္ကနမ္းရင္လည္း ကူးႏုိင္တာပဲ။ ကိုယ့္ခ်စ္သူမွာ အသည္းေရာပါ C ပိုးမရွိဘူးလုိ႕ ဘယ္သူအာမခံႏုိင္မွာလဲ။ A ထက္ C က ပိုၿပီးေတာ့ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္။ C ပိုးဆိုတာ လူ႕အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္း ကေနတဆင့္ ကူးႏုိင္တယ္။ အိမ္မွာ C ပုိးေရာဂါရွိတဲ႕သူရဲ႕ ေသာက္ေရခြက္၊ ထမင္းပန္းကန္၊ အ၀တ္အစား၊ အိပ္ရာ၊ အိပ္ရာခင္းကအစ သီးျခားစီထားၿပီးသံုး ၾကရတယ္။ တကယ္လုိ႕မ်ား ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ကိုယ့္ခ်စ္သူမွာ အသည္းေရာဂါ C ပုိး ရွိေနတယ္ဆိုရင္ သူ႕ရဲ႕ အနမ္းတစ္ပြင့္ေအာက္မွာ ကုိယ့္ရဲ႕ဘ၀တစ္ခုလံုးပ်က္သံုး သြားႏုိင္တယ္။ ကုိယ့္မွာ C ပုိး ကူးစက္ခံရၿပီဆိုရင္ ကိုယ့္မိသားစုနဲ႕ ကုိယ့္ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ကိုယ့္ေၾကာင့္ျပန္ၿပီး ဒီေရာဂါ ပ်ံ႕ႏွံ႕ သြားႏုိင္တယ္။

ဒီေတာ့…ဒီေန႕အခ်ိန္မွာ ရည္းစား ထားရတာမလြယ္ပါဘူး။ အဲဒီ A နဲ႕ C ေၾကာင့္ အသက္နဲ႕ ရင္းၿပီး ရည္းစားထားၾကရတယ္။ အသက္နဲ႕ရင္း ၿပီး ခ်စ္ၾက ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အလြယ္တကူ မခ်စ္သင့္ဘူး။ အေျဖမေပးသင့္ဘူး။ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးမေနသင့္ဘူး။

လူငယ္ေတြကိုေျပာခ်င္တယ္…………..အလွတရားဆုိတာ အလင္းေရာင္ ေအာက္မွာသာ ခံစားလုိ႕ရတယ္။ ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႕ စာရိတၱဆိုတာ အလင္း အေမွာင္မေရြးဘူး။ ဒီေတာ့ အလွတရားနဲ႕ ကိုယ္က်င့္တရားႏွစ္ခုမွာ ဘယ္သူက ပိုၿပီးတန္ဖုိးရွိသလဲဆိုတာ စဥ္းစားၾကည့္ေစခ်င္တယ္။ အလင္းအေမွာင္မေရြး တန္ဖုိးရွိေနတဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားကို အလင္းေရာင္ရွိမွ သာခံစားလုိ႕ရတဲ့ အလွတရားနဲ႕ မလဲသင့္ဘူး။ စေတး မပစ္သင့္ဘူး။

ဒီလုိပဲ….မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုထက္ ဘယ္ေယာက္က်ားကိုမွ ပုိၿပီးတန္ဖုိးမထားသင့္ဘူး။ ကိုယ့္မိဘ ေမတၱာရိပ္ထက္ ဘယ္အရိပ္ကို မွ အထင္မၾကီးသင့္ဘူး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုထက္ ကိုယ့္ခ်စ္သူေကာင္ေလးကိုပိုၿပီး တန္ဖုိးထားလုိက္မိရင္ ကိုယ္ခံလုိက္ရၿပီသာမွတ္ေပေတာ့။

ခ်စ္သူဆိုတာ ျမားနတ္ေမာင္လက္ေဆာ့လုိ႕ ျဖစ္လာတဲ့လက္ေဆာင္ တစ္ခုပါ။ ျမားနတ္ေမာင္ကလည္း ခဏခဏ လက္ေဆာ့တက္တယ္။ အခ်စ္ဆို တဲ့လက္ေဆာင္ေတြ ခဏခဏ ရတက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မိဘဆိုတာ ဘုရားေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ျဖစ္တယ္။ ဘုရားက ျမားနတ္ေမာင္လုိ လက္မေဆာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားေပးတဲ့လက္ေဆာင္ကို တန္ဖုိးထားတက္ဖုိ႕လုိတယ္။ အခုေတာ့ ဘုရားေပးတဲ့လက္ေဆာင္ရဲ႕
တန္ဖုိးကိုေမ့ၿပီး ျမားနတ္ေမာင္လက္ေဆာ့တဲ့ လက္ေဆာင္ေေတြကို ခဏခဏ တန္ဖုိးထားေနမိတက္ၾကတယ္။ ေတြးၾကည့္ရင္ ရင္ေလးစရာ ေကာင္းလုိက္တာေနာ္။

ခ်စ္သူဆိုတာ ကိုယ့္ရဲ႕ေအာင္ျမင္မွဳေတြကို ကိုယ္နဲ႕ထပ္တူခံစားသူျဖစ္ ေကာင္းျဖစ္မယ္။ ဒါေပမယ့္ မိဘဆိုတာ ကိုယ့္ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မွဳေတြကို ကိုယ့္ထက္အဆေပါင္းမ်ားစြာ ခံစားတက္သူျဖစ္တယ္။ ဒီလုိပဲ ခ်စ္သူဆိုတာ ကိုယ့္ရဲ႕ က်ရွဳံးမွဳေတြကို ေ၀မွ်ၿပီး ခံစားသူျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ မိဘကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ က်ရွဳံးမွဳ ေတြကို ကိုယ့္ထက္ပိုၿပီး ခံစားေပးမယ့္သူ ျဖစ္တယ္။

မိဘစကားဆိုတာ ရုိးသားတဲ့ေမတၱာစကားျဖစ္တယ္။ ခ်စ္သူစကားဆိုတာ တခုခုကိုလုိခ်င္လုိ႕ တပ္မက္မွဳေတြကို ဖံုးကြယ္ထားတဲ့ မုသားစကားျဖစ္တယ္။

ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္မွာ အျပန္အလွန္သေဘာေတြရွိတယ္။ အတုိင္းအတာေတြရွိတယ္။ အကန္႕အသတ္ေတြရွိတယ္။ မိဘတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္မွာ အျပန္အလွန္သေဘာေတြ မရွိဘူး။ အတုိင္းအတာေတြ အကန္႕ အသတ္ေတြ မရွိဘူး။

ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္မွာ အစရွိတယ္။ အဆိုးရွိတယ္။ မိဘေတြရဲ႕ အခ်စ္မွာ အစလည္းမရွိဘူး။ အဆိုးလည္းမရွိဘူး။

အခ်စ္ဆိုတာ လုိက္ရွာစရာမလုိပါဘူး။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖုိးရွိေအာင္ေနပါ။ ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းေအာင္ ေနပါ။ မ်ဳိးရုိးဂုဏ္ကိုထိန္းပါ။ အမ်ားအက်ဳိးေဆာင္ရြက္ပါ။ အရြယ္နဲ႕ ထုိက္တန္တဲ့ အလုပ္ကိုလုပ္ပါ။ ရုိးသားပါ။ စာရိတၱေကာင္းနဲ႕ ရွင္သန္ေနထုိင္ပါ။ ဒါဆုိရင္… တန္ဖုိးရွိတဲ့ အခ်စ္ေတြ အလုိလိုေနရင္း ကိုယ္ဆီကိုေရာက္လာပါလိမ့္မယ္။ A နဲ႕ C ေၾကာင့္ ဒီေန႕ေခတ္မွာ စဥ္းစဥ္းစားစား ခ်စ္သင့္တယ္။

ခ်စ္ရတာ မလြယ္ပါလားေနာ္…………………………………….။
Written by myimyo06

ခ်စ္ၿခင္းရဲ႕ ေနာက္ကြယ္

Tuesday, February 16, 2010

ဂုဏ္ၿပဳထိုက္သူကို ဂုဏ္ၿပဳၿခင္း

ဂုဏ၀ေႏၱ ပႆႏိၱ ဇနာ -

သီလဂုဏ္ သမာဓိဂုဏ္ ပညာဂုဏ္ ႀကီးၿမတ္ၿပည္႔စုံႀကကုန္ေသာ ဂုဏ္ရွိသူ ( အထက္တန္း ေရာက္သူ ) တို႔ကို ရဟန္း ရွင္လူအေပါင္းတုိ႔သည္ အေရးတယူ ေလးစား ပူေဇာ္ၿမတ္နိဳး ႀကကုန္၏၊

ငယ္ငယ္ သာမေဏဘ၀က က်က္မွတ္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကစၥည္းသဒၵါႀကီးပါ႒္ ထဲက စာသားေလးပါ၊ သိပ္ၿပီးေတာ႔ ထိမိ ေလးနက္တဲ႔ အဓိပၸါယ္ေတြ မ်ားစြာပါ၀င္ေနတဲ႔ စကားဆုိရင္လဲ မမွားပါဘူး၊ ေနာက္ထပ္လဲ ( သိပၸါ သမံ ဓနံ နတၳိ ) ပညာႏွင့္တူေသာ ဥစၥာ မရွိဘူး။ လို႔ က်မ္းဂန္မ်ားမွာ ဆုိထားတာ ရွိပါေသးတယ္။

ဆိုလိုခ်င္တာက ပူေဇာ္ထုိက္သူကို ပူေဇာ္ဖို႔အတြက္ ရင္ထဲမွာ ၀မ္းသာႀကည္နဴး မုဒိတာ စိတ္နဲ႔ လွိုက္လွိဳက္လွဲလွဲ ၿဖစ္မိတဲ႔ အတြက္ ဒီပုိ႔စ္ေလးကို ေရးၿပီး ပူေဇာ္မိပါတယ္။ ၿမန္မာၿပည္ ပညာေရးရဲ႕ အဆင္႔ၿမင္႔ဆုံး စာေမးပြဲ အခက္ဆုံး ရက္အရွည္ႀကာဆုံး ( အာဂုံစာေမးပြဲ အတြက္ တစ္လ တိတိႀကာၿမင္႔ပါတယ္ ) ေရးေၿဖစာေမးပြဲအတြက္ မပါေသးပါဘူး။ အဲဒီေလာက္ ခက္ခဲတဲ႔ ဆုိရမယ္႔ တိပိဋကဓရ စာေမပြဲႀကီးကို က်င္းပလာခဲ႔တာ ႏွစ္ေပါင္း ၆၂ ႏွစ္ ရွိခဲ႔ပါၿပီ၊

အားလုံးေပါင္း ပိဋကတ္သုံးပုံကို အာဂုံေရာ ေရးေၿဖပါ ေအာင္ၿမင္ေတာ္မူႀကတဲ႔ ဆရာေတာ္မ်ားကေတာ႔ သမိုင္းေႀကာင္းအရ ရွားရွားပါးပါး ၁၂ ပါးသာ ရွိခဲ႔ပါတယ္။ ယခု ေနာက္ဆုံး ေအာင္ၿမင္ေတာ္မူေသာ အရွင္အဘိဇာတာဘိ၀ံသ ႏွင္႔တကြ ေရွးေရွးေသာ တိပိဋက ဆရာေတာ္မ်ားကို ဂုဏ္ၿပဳပူေဇာ္ေသာအားၿဖင္႔ အၿခားေသာ ရဟန္းရွင္လူမ်ားလဲ သိရွိနားလည္ ႀကည္ညိဳေစခ်င္လုိ႔ပါ။

ကမၻာ႔ မွတ္ဥာဏ္ အေကာင္းဆုံး ပုဂၢိဳလ္အၿဖစ္ အဂၤလန္ နိုင္ငံက ၁၉၈၅ ခုနွစ္ထုတ္ ဂရင္းနစ္ မွတ္တမ္းစာအုပ္ စာမ်က္နွာ ၁၆ မွာ ကမၻာ့မွတ္ဉာဏ္ အေကာင္းဆံုး ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ မွတ္တမ္း အတင္ခံရတဲ့ သုတဗုဒၶ ဘဒၵႏၱ၀ိစိတၱသာရာ ဘိ၀ံသ မွာ အစဦးဆုံး တိပိဋကဓရ ဆရာေတာ္ႀကီး အၿဖစ္ၿမန္မာမွာမက ကမၻာ႕နိုင္ငံေတြကပါ အသိအမွတ္ၿပဳထားခံရဆဲပါ။

၁။ ကမၻာ႔ မွတ္ဥာဏ္ အေကာင္းဆုံး ပုဂၢိဳလ္ ဆုိတာ ဘယ္လုိပုံစံလဲ ?
၂။သူ႕ရုပ္ရည္ နဲ႔ ဦးေခါင္းေတာ္က ဘယ္လိုပုံစံၿဖစ္မလဲ ?
၃။ဘယ္လို ေနထိုင္သီတင္း သုံးၿပီး ဘ၀ကို ၿဖတ္သန္းခဲ႔သလဲ ?

စတဲ႔ သိလိုေသာ စူးစမ္းလိုေသာ ကမၻာအရပ္ရပ္က နိုင္ငံေပါင္းစုံက နိုင္ငံၿခားသားမ်ားစြာဟာ မွတ္တမ္းစာအုပ္ကို ဖတ္မိၿပီး မင္းကြန္းေဒသအထိ ကုန္းေႀကာင္း နဲ႔ တမ်ိဳး ေရေႀကာင္း ေမာ္ေတာ္နဲ႔တဖုံ အေရာက္သြားေလ႔လာခဲ႔ႀကတဲ႔ အဖြဲ႔ေပါင္းမ်ားစြာ ကို စာေရးသူကိုယ္တိုင္ အင္တာဗ်ဴးအေနနဲ႔ ခဏခဏ ေမးၿမန္းဘူးပါတယ္၊

ဒီကို ဘာေႀကာင္႔ လာႀကတာလဲ ဆိုေတာ႔ အထက္ကအတုိင္း စိတ္၀င္စားလို႔ စူးစမ္းလိုလို႔ ယေန႔ အခ်ိန္အထိလည္း သြားလာေနႀကဆဲပဲၿဖစ္ပါတယ္။ မင္းကြန္းေဒသက ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ၿပတိုက္မွာလဲ ယေန႔အခ်ိန္အထိ မွတ္တမ္းမွတ္ရာေတြ ရွိေနခဲ႔ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ သီလဂုဏ္ သမာဓိဂုဏ္ ပညာဂုဏ္ တို႔အား အစဥ္ထာ၀ရ ဦးညြတ္လ်က္ ၿပည္႔စုံတဲ႔ ေထရုပၸတၱိ တစ္ေစာင္ကို ေအာက္မွာ သက္သက္ ပို႔စ္တပုဒ္အၿဖစ္ ေဖာ္ၿပလိုက္ပါတယ္။

ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္အတြင္း ေပၚထြက္လာေသာ
တိပိဋကဓရ တိပိဋကေကာ၀ိဒ ဆရာေတာ္ ၁၂ ပါး -

၁။ မင္းကြန္း ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ဘဒၵႏၱ ၀ိစိတၱသာရာဘိ၀ံသ ( ပ်ံလြန္ )
၂။ ဘဒၵႏၱ ေနမိႏၵ ( ပခုကၠဴ ဆရာေတာ္) ( ပ်ံလြန္ )
၃။ ဘဒၵႏၱ ေကာသလႅ ( ၿပည္ဆရာေတာ္ ) ( ပ်ံလြန္ )
၄။ ဘဒၵႏၱ သုမဂၤလာလကၤာရ ( ပ်ံလြန္ ) တိပိဋက မဟာဂႏၶာရုံေက်ာင္းတိုက္ ၊

၅။ ဘဒၵႏၱ သိရိႏၵာဘိ၀ံသ ( ေယာ ဆရာေတာ္ ဗဟန္း ၀ိသုဒၶါရုံေက်ာင္းတိုက္ )
၆။ ဘဒၵႏၱ ၀ါယမိႏၵာ ဘိ၀ံသ ( ေရစႀကိဳ ဆရာေတာ္ မင္းကြန္း) တိပိဋက ဂႏၱ၀င္ေက်ာင္းတိုက္ ( လက္ရွိ )
၇။ ဘဒၵႏၱ သီလကၡႏၶာ ဘိ၀ံသ ( ေမာ္လၿမိဳင္ကြ်န္း ဆရာေတာ္ မင္းကြန္း )
၈။ ဘဒၵႏၱ ၀ံသပါလာ လကၤာရ ( ၿမင္းမူ ဆရာေတာ္ မင္းကြန္း )

၉။ ဘဒၵႏၱ ဂႏၶမာလာ လကၤာရ ( ၿမင္းၿခံ ဆရာေတာ္ မင္းကြန္း )
၁၀။ ဘဒၵႏၱ သုႏၵရ ( စြန္းလြန္းဂူ ၀ိပႆနာကမၼ႒ာန္းေက်ာင္းတုိက္ ရန္ကုန္ )
၁၁။ဘဒၵႏၱ ၠ ဣႏၵပါလ ( ရမၼာ၀တီ ဆရာေတာ္ မင္းကြန္း )
၁၂။ ဘဒၵႏၱ အဘိဇာတာ ဘိ၀ံသ ( မဟာသုေဗာဓာရုံ ေက်ာင္းတုိက္ စစ္ကုိင္း )

၁၂ ပါးေၿမာက္ တိပိဋကဓရ တိပိဋကေကာ၀ိဒ ဆရာေတာ္ အရွင္အဘိဇာတာ ဘိ၀ံသ ပုံေတာ္

စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕၊ မဟာသုေဗာဓာ႐ံု ေက်ာင္းတိုက္၊ တိုက္ၾကပ္(ဒုတိယ) ဆရာေတာ္ အရွင္ အဘိဇာတာလကၤာရာဘိဝံသသည္ (၆၂)ႀကိမ္ေျမာက္ တိပိဋက ေရြးခ်ယ္ပြဲ စာေမးပြဲတြင္ (၁၂)ပါးေျမာက္ 'တိပိဋကဓရတိပိဋကေကာဝိဒ' ဘြဲ႕တံဆိပ္ေတာ္ကုိ ေအာင္ျမင္ေတာ္ မူခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္ အရွင္အဘိဇာတာ၏ ထူးျခားခ်က္မွာ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႏွင့္ ေယာဆရာေတာ္တို႔ ရရွိသည့္ သက္ေတာ္ (၄၂)ႏွစ္တြင္ ပိဋကတ္(၃)ပံု အာဂံုေဆာင္ႏိုင္ေတာ္မူခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

ဖြားရာ ဇာတိ =

ဆရာေတာ္ ကို စစ္ကိုင္းတုိင္း၊ ဝက္လက္ၿမိဳ႕နယ္၊ ဆင္နင္းေက်းရြာတြင္ ခမည္းေတာ္ဦးတင္ရႏွင့္ မယ္ေတာ္ ေဒၚၫြန္႔ခင္တို႔မွ (၂၉၊၉၊၁၉၆၈)ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔တြင္ ဖြားျမင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေမြးခ်င္း (၇)ဦး အနက္ တတိယသားရတနာ ျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္ သည္ (၂၉၊ ၁ဝ၊ ၁၉၇၉)ရက္တြင္ မိဘႏွစ္ပါး၏ ပစၥယာ ႏုဂၢဟျဖင့္ ဆင္နင္းေက်းရြာ၊ ဇမၺဴမဂၤလာေရႊရပ္သာေက်ာင္း ဆရာေတာ္က ဦးပဇၥ်ာယ္ျပဳ၍ ရွင္သမေဏ အျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။

၄င္းႏွစ္ (၁၄၊၁၂၊၁၉၇၉) ရက္တြင္ ဦးေလးေတာ္၊ ေနာင္ေတာ္မ်ားရွိရာ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕၊ မဟာ သုေဗာဓာ႐ံု ေက်ာင္းတိုက္သို႔ပညာရင္ႏို႔ေသာက္စို႔ရန္ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ ရွင္သာမေဏဘဝတြင္ ဦးေလးေတာ္၊ ေနာင္ေတာ္တို႔၏ အနီးကပ္ ၾကပ္မတ္ပဲ့ျပင္မႈျဖင့္ သင္ၾကားခဲ့ရာ 'သာသနာလကၤာရ သာမေဏေက်ာ္' ဘြဲ႕ႏွင့္ 'သာသန ဓဇဓမၼာစရိယ' ဘြဲ႕ေတာ္တို႔ကုိ ရွင္သာမေဏ ဘဝမွာပင္ ရရွိခဲ့သည္။

ဆရာေတာ္သည္( ၄၊ ၁၊ ၁၉၈၈ )ရက္တြင္ ဝက္ လက္ၿမိဳ႕၊ ႀကံ႕ခိုင္ရပ္၊ ဦးသန္းထြန္း +ေဒၚဟန္ၫြန္႔တို႔၏ ပစၥယာႏုဂၢဟျဖင့္ ဝက္လက္ၿမိဳ႕၊ သီရိရပ္၊ ဓမၼာ႐ံုေက်ာင္း၊ သာသနဝိလာသိနီသိမ္ေတာ္တြင္ ျမင့္ျမတ္ေသာ ရဟန္းအျဖစ္ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ ဥပဇၥၽာယ္ဆရာေတာ္မွာ ေနာင္တြင္ အဂၢမဟာပ႑ိတ၊ အဘိဓဇ မဟာရ႒ဂု႐ု၊ ေရႊက်င္နိကာယ ဥပဥကၠ႒ မဟာနာယက (တြဲဖက္ေရႊက်င္သာသနာပိုင္) ျဖစ္လာမည့္ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕၊ မဟာသုေဗာဓာ႐ံု ေက်ာင္းတိုက္ ပဓာနာယက ဆရာေတာ္ ျဖစ္သည္။ ေနာင္တြင္ ကုသိုလ္ရွင္ (၃၂)ဦးတုိ႔က သိကၡာထပ္မဂၤလာ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။

ဆရာေတာ္သည္ တစ္ဖက္တြင္ေက်ာင္းတိုက္ အတြက္ စာေပပို႔ခ်မႈ၊ အုပ္ခ်ဳပ္မႈတာဝန္မ်ားကို အထက္မေထရ္ႀကီးမ်ား၏ ၫႊန္ၾကားခ်က္အတိုင္း ထမ္းေဆာင္ရင္း တစ္ဖက္ကလည္း မိမိအတြက္ အထက္တန္းပိဋကစာေပမ်ားကုိ ေလ့လာဆည္းပူးကာ ျမန္မာျပည္အရပ္ရပ္ရွိ စာျပန္ပြဲ၊ စာေမးပြဲမ်ား၌ တတ္စြမ္းသမွ် ဝင္ေရာက္ျပန္ဆုိ ေျဖဆိုခဲ့ရာ ယခု(၁၃၇၁)ခုႏွစ္ အထိ စာျပန္ပြဲ၊ စာေမးပြဲေပါင္း (၅ဝ)ေက်ာ္ (၆ဝ)ခန္႔ကုိ ျပန္ေျဖဆို ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ဓမၼာစရိယ (၉)ဘြဲ႕၊ ပါဠိပါရဂူဘြဲ႕၊ ဝိဒူ(၅)ဘြဲ႕၊ မဟာဝိဒူ(၄)ဘြဲ႕ႏွင့္ အျခားအစိုးရ တိပိဋကဆုိင္ရာ ဘြဲ႕မ်ား အပါအဝင္ ဘြဲ႕တံဆိပ္ေပါင္း (၄၃)ဘြဲ႕ကုိ ဆြတ္ခူး ရရွိခဲ့သည္။

ဆရာေတာ္၏ စာေပေက်းဇူးရွင္မ်ား
(၁)ဝက္လက္ၿမိဳ႕နယ္၊ ဆင္နင္းေက်းရြာ၊ ဇမၺဴမဂၤလာေရႊရပ္သာ ေက်ာင္းဆရာေတာ္၊ (၂)စစ္ကုိင္းၿမိဳ႕၊ မဟာသုေဗာဓာ႐ံု ေက်ာင္းတိုက္၊ အာရာမသမု႒ာပက ပဓာနနာယက၊ အဂၢမဟာပ႑ိတ၊ အဘိဓဇမဟာရ႒ဂု႐ု၊ ေရႊက်င္ နိကာယ ဥပကၠ႒ မဟာနာယက (တြဲဖက္ေရႊက်င္သာသနာပုိင္) ဆရာေတာ္၊ (၃)စစ္ကုိင္းၿမိဳ႕၊ မဟာသုေဗာဓာ႐ံု ေက်ာင္းတုိက္(ဒုတိယ) ပဓာနနာယက၊

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ေထရဝါဒ တကၠသိုလ္ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ၊အဘိဓမၼာမဟာသိပၸံပါေမာကၡခ်ဳပ္၊ စစ္ကုိင္းၿမိဳ႕၊ သီတဂူ ကမၻာ့ဗုဒၶတကၠသိုလ္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၲေဒါက္တာနႏၵမာလာဘိဝံသ၊ (၄)မတၲရာၿမိဳ႕၊ သာသနေဇာတာ႐ံု ေက်ာင္းတိုက္ နာယကဆရာေတာ္၊ (၅) သုေဗာဓက ဂဏဝါစကမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ အရွင္အဓိဝါသ၊ အရွင္ဓိေနာရသ၊ အရွင္ပိေ႑ာလာဘိဝံသ၊ (၆) ဦးေလး ေတာ္ေနာင္ခ်ိဳၿမိဳ႕၊ ကတီပင္ေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၲ ဥတၲမ၊ (၇)ေနာင္ေတာ္-မႏၲေလးၿမိဳ႕၊ ဓမၼမာနိတာ႐ံု ေက်ာင္းတိုက္ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၲမာနိတာဘိဝံသ၊ (၈)ရန္ကုန္ ၿမိဳ႕ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ေထရဝါဒတကၠသိုလ္ ဒုတိယ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္တို႔ ျဖစ္သည္။

ဆရာေတာ္၏ ထူးျခားခ်က္တစ္ခုမွာ ေနာင္ေတာ္ ဘဒၵႏၲမာနိတာဘိဝံသႏွင့္ ညီေတာ္ ဘဒၵႏၲဝိဇယာလကၤာရာဘိဝံသ ( သစသအ ) ဓမၼာစရိယတို႔ႏွင့္ အတူ ညီအစ္ကို (၃)ဦးစလံုး သာသနာလကၤာရ ဘြဲ႕ကို သာမေဏဘဝတြင္ ရရွိခဲ့သူျဖစ္သည္။

( သ စ သ အ အဓိပၸါယ္ )
အဘိ၀ံသ စာေမးပြဲအတြက္ က်င္းပေသာ

၁။ မႏၱေလးၿမိဳ႕ သက်သီဟ ဓမၼာစရိယ၊
၂။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေစတိယဂၤဏ ဓမၼာစရိယ၊
၃။ ၿမင္းၿခံၿမိဳ႕ သဒၶမၼပါလ ဓမၼာစရိယ၊
၄။ နိုင္ငံေတာ္အစိုးရ ဓမၼာစရိယ၊
တုိ႔ၿဖစ္ႀကပါသည္။

ဆရာေတာ္သည္ ရဟန္းျဖစ္သည့္ ႏွစ္မွစ၍ ယေန႔တိုင္ေအာင္ ႏွစ္ရွည္လမ်ားေသာ တုဇနတုိ႔အား စာဝါမ်ား ပို႔ခ်ခဲ့သည္။ ေက်းဇူးရွင္(ပထမ) ပဓာနနာယက ဆရာေတာ္ႀကီး၏ တြဲဖက္ဒုတိယတိုက္ၾကပ္အျဖစ္ (၁၉၈၈)ခုႏွစ္၊ ဒုတိယတိုက္ၾကပ္ အျဖစ္(၂ဝဝ၇)ခုႏွစ္တြင္ တာဝန္ေပးခ်ီးေျမႇာက္မႈကို ခံယူခဲ့ရသည္။

ထုိ႔အျပင္ ဆရာေတာ္ႀကီး၏ အမိန္႔အရ ေသာတုဇနငယ္မ်ား ေလ့လာရန္ (၁)သုေဗာဓက အဂၤုတၲရနီတိ (ပထမအဆင့္)၊ (၂)သုေဗာဓကဓမၼပဒနီတိ(ပထမဆင့္)၊ (၃) သုေဗာဓက သဂၤဟသ႐ုပ္ဆို႐ိုး (မူလပထမအဆင့္)၊ (၄) သုေဗာဓက သဂၤဟသ႐ုပ္ဆို႐ိုး (မူလဒုတိယအဆင့္)၊ (၅) သုေဗာဓက သဂၤဟသ႐ုပ္ဆို႐ိုး ( မူလတတိယအဆင့္ ) က်မ္းစာငယ္တုိ႔ကို ျပန္လည္စုစည္ းေဖာ္ထုတ္ေရးသား ခဲ့သည္။ ဓမၼဒါနျပဳခဲ့သည္။

ဆရာေတာ္၏ စာေရးဆရာ ကေလာင္အမည္မ်ားမွာ ေမ့သားလွ(ေအာင္ေျမ)ႏွင့္ ဓမၼာစရိယဓမၼေအာင္စည္တို႔ ျဖင့္လည္း သာသနာျပဳ ကဗ်ာ ေဆာင္းပါးမ်ား ေရးသားလ်က္ရွိသည္။

ယခုအခါ ဆရာေတာ္ အသွ်င္အဘိဇာတာဘိဝံသသည္ မိခင္တုိက္တာရင္း စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕၊ မဟာသုေဗာဓာ႐ံု ေက်ာင္းတိုက္မွာပင္ ဒုတိယတိုက္ၾကပ္ တာဝန္ကုိ ထမ္းေဆာင္လွ်က္ တစ္ဖက္က စာေပမ်ားကို ပို႔ခ်ရင္း မၿပီးဆံုးေသးေသာ သာသနာခရီးကို ဆက္လက္ ေလွ်ာက္လွမ္းလ်က္ ရွိေနေပသည္။ ဆရာေတာ္သည္ ဆက္လက္၍ ေျဖသင့္ ေျဖထိုက္ေသာ စာေမးပြဲမ်ားကုိ ဆက္လက္ ေျဖဆုိသြားမည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူခဲ့သည္။

မူရင္း ပို႔စ္ကို ၿပန္လည္ ၿဖည္႔စြက္ ေရးဖြဲ႕ပါသည္။

ဂုဏ္ၿပဳထိုက္သူကို ဂုဏ္ၿပဳၿခင္း

မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီး ေထရုပၸတိၱ

Biography:

The most Venerable Sayadaw U Vicittasarabivamsa, Secretary of the State Sangha Maha Nayaka Committee, was born at Kyipin Village in Myingyan Township on Wednesday the 11th Waxing day of Tazaungmon, 1273 B.E. (1911 A.D.) His parents were U Sone, a Head man of the village and Daw Sin. He is the second son of their three children. He was named Maung Khin.

During his boyhood his character was exceptional. He did not join his companions in playing vulgar games. He used to have a life of cleanliness, and eat food only allowed by his parents.

His father died at the age of 30, when he was 4. If he had lived long, he would have seen his son as the first Tipitakadhara title holder.

When he attained 5 years, his mother, Daw Sin sent him to the village monastery in order to get basic monastic education. The presiding Sayadaw of the monastery was U Sasana who was educated from the Nan U Monastery in Mandalay.

There, the Venerable Sayadaw U Sasana taught him the Burmese alphabets, basic Pali grammar, Mangala Sutta (38 blessings) and Lokaniti. (A Guide on Conduct.)

When he was a school boy, his grandfather taught him the Buddhist prayers and recitations. His grandparents, U Chai and Daw Aunt loved him dearly because he was so intelligent that he could learn quickly by rote all the Buddhist recitations taught by the elders.

Like all the Buddhist boys he was initiated as a novice at the Min Kyaung Taik in Myingyan by the Preceptor Venerable Sayadaw U Sobhita. From the age of 7, he learned from him. He could follow all his lessons more quickly than his classmates, possibly by his intuition and ingenuity. He read his lessons three times a day. He never left his study until he finished his daily homework.

Since his childhood, he has spent his leisure by reading journals, magazines and books. He began to have literary taste at 10.

At 10, as his mother wished to sponsor the initiation of his son into the Order, he was reinitiated as a novice by the Preceptor Venerable Sayadaw U Sobhita. The Venerable Sayadaw named him "Shin Vicittasara." The name in Pali means "Outstanding."

After learning eleven parittas by rote, Sayadaw U Sobhita taught him "Kaccayana Grammar" (Pali Grammar). Being an outstanding student, he did not find any difficulty in learning such a Grammar. This Grammar, written by Thera Kaccayana, is a very important treatise for the monks in Theravada Buddhist countries. It is like a key for learning the Tipitaka (Buddhist Texts).

At 13, he sat for the Vinaya Examination held by the Sanghasamaggi Association in Myingyan where he succeeded in reciting the Pali Grammar. He became very famous in Myingyan religious circle. At 14, he sat for another Pariyatti Examination conducted by the same Association where he succeeded in reciting the Abhidhamma before the elder monks. He was then presented with Pitaka texts by the Venerable Sayadaw U Sobhita and his uncle, U Phyu Lwin. Since then he was keen on learning these canonical texts.

Since 14, he was very much interested in poems and other literary works. Knowing his interest, Sayadaw U Sobhita proposed him to study the volume called "Poranadipani", a treatise on composition of poems written by Hmawbi Saya Thein. This treatise is the fundamentals for his future courses of study of religious examinations.

At 15, he passed the Lower Grade Religious Examination (Pahtamange). The following year, he passed the Middle Grade Religious Examination (Pahtamalat).

Since his youth, he has studied Buddhist canonical texts, Pali Atthakatha and Tika. He learnt the texts by rote during the day and recited them at night.

At 19, he left for Mingon Hill in Sagaing Township to continue his study under the direction of the Venerable Sayadaw Ashin Panna Tikkha of Dhammanada Monastery. While learning there, he obtained good support from Thilashin Daw Dhammacari.

In 1292 B.E. (1930), with the support of Sir U Thwin and Lady Thwin, he was ordained monk (rahan).

In 1294 B.E. (1932 A.D.), he also passed the Pahtamagyi Examination sponsored by the Venerable Thetpan Sayadaw, President of the Maha Sanghasamaggi Association.

In 1295 B.E. (1933 A.D.), he sat for the Higher Grade Religious Examination (Pahtamagyi) and passed with credit. The following year, he reappeared the same examination and stood first with credit and thereby obtained the rare title "Pahtamakyaw."

In 1295 B.E. (1933 A.D.), he also passed the Pariyattisasanahita(Sakyasiha) - Examination- Sathindan (Graduate Level). The following year, he passed the Pariyatti-sasanahita (Sakyasiha)Examination-Sachadan (Lecturership). The word Abhivamsa was then suffixed to his name by the Maha Sanghasamaggi Association. Thus he has been known as "Ashin - Vicittasarabhivamsa."

In 1303 RE. (1941 A.D.), he passed the Dhammacariya Examination with distinctions and obtained the title "Sasanadhaja-siripavara- dhammacariya."

In 1312 B.E. (1950 A.D.), he sat for the Third Tipitakadhara Selection Examination where he recited the five Vinaya Texts and became the holder of "Visittha-vinayadhara Mahavinayakovida" title. He was honoured by the President of the State and many Sayadaws and laymen.

In 1313 B.E. (1951 A.D.), he sat for the Fourth Tipitakadhara Selection Examination and passed the recitation of the first five treatises on Abhidhamma and corresponding written examination. In 1314 B.E. (1952 A.D.), he passed the recitation of the second part of the Abhidhamma Pitaka and corresponding written examination with distinctions. He was honoured and offered the title "Buddhasasanavisittha Abhidhammika Mahabhidhammakovida" with a religious flag marked by two white umbrellas, by the President of the State.

In 1315 B.E. (1953 A.D.), he sat for the Sixth Tipitakadhara Selection Examination and passed the recitation test and corresponding written examination of remaining Pitaka Texts. The President of the State honoured him at a grand ceremony where he conferred "Tipitakadhara" title on the Venerable Sayadaw U Vicittasarabhivamsasa. He became the first monk to win this title. During the same year, he was praised and honoured by many religious associations as well as Buddhist devotees throughout the country.

From 1954 to 1956, the Sixth Buddhist Synod was held at the Mahapasana Cave in the Kaba-Aye Pagoda compound in Rangoon.

During the Synod, he participated in answering all the questions concerning Vinaya (Disciplinary Rules). There he also acted as a member of the Sangha Executive Committee.

At the request of the Prime Minister and the Buddha Sasana Council, he started writing a treatise on the Life Story of the Buddha (Maha Buddhavamsa) in 1955 and concluded it in 1960. His work Maha Buddhavamsa, consisting of six volumes, is his master-piece. Besides, he edited many religious texts in Pali.

In 1979, the Council of State of the Socialist Republic of the Union of Burma conferred the title "Agga maha Pandita" * on him. In 1980, he took responsibility as the Akyanpay Sayadaw (Adviser) to the Sangha Working Committee for convening the First Congregation of the Sangha of all Orders. At the Congregation he was elected as the Akyosaung Sayadaw (Secretary ) of the State Sangha Mahanayaka Committee.

Until now he is holding the same responsibility in the State Sangha Mahanayaka Committee. Moreover, he continues to support, materially and spiritually, the members of the Sangha in their study of the Buddhist Canonical Texts.

He is indeed a Sasana Arjani (the Outstanding Buddhist Monk) still living in our beautiful land of pagodas.**

* For a monk to obtain such a title, he should:- (a) be well-versed in the Pili Canonical Texts, (b) be continuously teaching these texts, (c) be well-known as being learned in these texts. (d) have had a minimum of 20 years of monkhood, and (e) be unblemished in the observance of Vinaya (Disciplinary Rules).

** Sayadaw passed away in 1354 B.E at the age of 81. (Editor; BTJ&WTN)
Written by Maung Maung Lay (Sorbonne)( 'The Light of Dhamma',Vol. 1, No. 3, 1981)

မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီး ေထရုပၸတိၱ

Monday, February 15, 2010

လူၿဖစ္ရက်ိဳး နပ္ပါေစ တရားေတာ္

Valentine's Day အမွတ္တရ အၿဖစ္ ေဟာႀကားအပ္ေသာ တရားေတာ္

Original Video - More videos at TinyPic